Vallenar

De reis gaat dus iets eerder dan gepland verder naar Vallenar. We hebben hier een fijn hotel geboekt en krijgen de mooiste kamer met een heel groot bed. Heerlijk!

De eerste avond zijn we zo moe dat we niet meer uit eten zijn gegaan. Gelukkig biedt het hotel elke avond een Once aan, dat is een soort afternoon tea maar dan om een uur of 7/8 met een theetje of koffietje en een broodje of koekje. Ze hadden ook donuts in de koeling liggen, dus we hebben avondgegeten met twee donuts en wat koekjes. Niet optimaal, maar meer zat er echt niet in.

En zo hebben we ineens een extra dag op deze locatie. Dus op vrijdag besluiten we langzaam op te starten. Ravi wilde nog gaan zwemmen, maar het zwembad hier in het hotel is wat groenig, dus toch maar niet. Ik heb een blokje rond gelopen in het stadje. Er is grote bedrijvigheid en er zijn volgens mij best wat scholen, of in ieder geval veel scholieren. 

We lunchen wat in het centrum en gaan dan op weg richting de kust. Deze streek is bekend om de olijfolie die ze produceren en vlakbij de kust ligt een boomgaard waar ook tour gegeven worden over de olijfbomen en het proces om de olie te maken. We gingen er een beetje op de bonnefooi naartoe, want we kregen geen reactie op onze mail, maar gelukkig was er een meneer die ons wat dingetjes wilde uitleggen. Eerst liepen we zelf een rondje over het terrein met de informatiebordjes en toen had hij nog wat aanvullende informatie voor ons. 

De eerste olijfbomen zijn als cadeau meegenomen voor Pedro de Valdivia zo'n 500 jaar geleden en die staan er nog steeds. Dat zijn ook de bomen waarvan de rest van de boomgaard is gestekt. De meneer legde het hele traditionele proces van het plukken van de olijven tot de behandeling en het persen van de olijfolie. Erg interessant. We hebben ook nog wat olijven en een flesje olie meegenomen voor thuis. 

Die avond wilden we in Huasco aan de kust gaan eten, omdat er in Vallenar niet zoveel was behalve vooral fastfood restaurants. Maar de meneer van de olijfbomen zei dat er in Huasco twee plekken zijn die acceptabel zijn, maar dat die na de lunch sluiten. Hij raadde ons aan op de terugweg naar Vallenar langs de weg ergens te stoppen voor churrascas. Dat is een soort brood wat door de mijnwerkers wordt gegeten en waar vanalles op gemikt kan worden. En zo gezegd, zo gedaan. Ongeveer halverwege kwamen we een klein restaurantje tegen waar ze ook churrascas hadden. Het was eigenlijk gewoon een soort hamburger maar dan met een ander soort broodje. Smaakte goed!

Zaterdag gingen we doen wat we gepland hadden om hier te doen: een wandeling door het nationale park Llanos de Challe. Dit is een natuurgebied aan de kust waar de vochtige lucht van de oceaan tegen de bergen aan waait. Er zitten guanaca's (niet gezien), een aantal vogels en een soort wilde kat (ook niet gezien). 

Toen we daar kwamen, moesten we ons melden bij een meneer van de CONAF, een soort boswachter/staatsbosbeheer. Hij vertelde ons dat er een kans was dat er de komende week een bloeiende woestijn zal zijn hier in dit gebied en dat je al kunt zien dat er grasachtige plantjes beginnen op te komen. We hebben een wandeling van 3,5 km gedaan en inderdaad, er hing een groene gloed over de heuvels en sommige dorre struikjes kregen al wat groene blaadjes. 

Dat betekent wel weer een nieuw dilemma: want gaan we wachten of de reis anders inrichten zodat we hier weer terug kunnen komen mochten de bloemen gaan bloeien? Het is bijna niet te doen in de beperkte tijd die we hebben, maar dit is ook een kans die niet gauw weer voorbij gaat komen. Waren we maar een week later onze reis begonnen!

Na veel wikken en wegen, toch besloten om de reis te laten zoals we hem gepland hadden. En dus vervolgen we de volgende dag onze weg naar het noorden.