San Pedro de Atacama - dag 3

Maandag is het onze laatste volle dag in San Pedro. We hebben kaartje gekocht voor een bezoek aan de meren Miscanti en Miñiques. Deze meren liggen in de hoogvlaktes van het Andesgebergte. We vertrekken rond 8 uur en rijden eerst naar het plaatsje Socaire om ons daar aan te melden. Vanaf daar rijden we verder de bergen in over zanderige wegen tot we bij de toegangspoort komen.

Hier wordt ons verteld dat we eerst door moeten rijden naar Miñiques en daarna terugkomen, auto parkeren en te voet naar Miscanti lopen. Ik vraag of Piedras Rojas ook open is, maar die is gesloten in verband met de sneeuw die daar ligt. Jammer. Ook hier ligt een dikke laag sneeuw langs de weg en de bergen om ons heen zijn prachtig wit. Heel anders dan de vorige keer dat ik er was.

We rijden over een karrenspoor naar Miñiques waar we de deur van de auto bijna niet open krijgen door de wind. We blijven niet lang buiten staan, omdat het toch wel erg koud is, maar het is prachtig om te zien. Terug over het karrenspoor, met prachtig zicht op de besneeuwde bergen om ons heen, en met de benenwagen de weg naar beneden om bij Miscanti te kijken. 

We hebben het weer goed getimed, want de meeste tours zijn al weg dus het is erg rustig. We blijven een tijdje, ik ben overweldigd door de schoonheid van de omgeving. Laguna Miscanti en Laguna Miñiques. Ter vergelijking: Miñiques in de zomer en Miscanti in de zomer. 

Ondertussen begint het steeds harder te waaien en we worden gezandstraalt als we teruglopen naar de auto. Achteruit de heuvel op lopen is de enige manier, voordeel is dan dat je nóg langer van het uitzicht kunt genieten. Als we in de auto zitten en even bijkomen met een broodje, parkeert er een tourbus naast ons. In hun naïviteit stappen alle passagiers eerst uit en proberen dan in de wind hun jas aan te doen. Gratis vermaak voor ons!

We rijden terug naar beneden en banen ons dan een weg door een heuse zandstorm terug naar de lodge. Het grootste deel van de weg hier gaat door een zandvlakte met weinig begroeiing. Het is waait vandaag bijzonder hard en al het zand waait over de weg en door de lucht, de bergen zijn niet meer te zien. Op bepaalde stukken is het zelfs zo erg dat we niet verder zien dan het volgende streepje op de weg. Heel eng, maar de auto aan de kant zetten is hier waarschijnlijk nóg gevaarlijker, want echte vluchtstroken zijn er niet. En, hoe lang blijf je dan staan? Dus we ploeteren voort tot we Toconao bereiken en daar even stoppen om boodschapjes te doen. 

We halen wat groente voor het koken vanavond en wat yoghurtjes voor het ontbijt en gaan dan weer op pad. Gelukkig gaat het landschap hier al vrij snel over in meer steenachtige grond met af en toe een bosachtige strook en kunnen we weer vooruit kijken. Onderweg komen we nog een kudde lama's tegen, kunnen we ook nog even afvinken. Ik ben blij als we de lodge hebben bereikt en ben de komende paar uur niet zo heel veel waard.

Klein detail: het raampje in onze badkamer was opengewaaid... en ook de andere kozijnen blijken niet helemaal luchtdicht te zijn. Het was erg stoffig binnen. Achja, we doen het er maar mee.

Die avond koken we een pasta, pakken we de spullen in en gaan we allebei weer op tijd naar bed. Morgen begint de terugreis met eerst een vlucht naar Santiago.