San Pedro de Atacama - aankomst en dag 1

Donderdag is onze laatste lange autorit van deze vakantie. We overbruggen de afstand tussen Antofagasta en San Pedro de Atacama. 

Onderweg stoppen we in het verlaten mijnstadje Chacabuco. Gebouwd in 1923 in de hoogtijdagen van de salpetermijnbouw, opgeheven in 1938 toen de Duitsers een alternatief hadden ontwikkeld. Het stadje is verrassend goed uitgerust met onder andere een ziekenhuis, een theater, tennisbanen en een grote supermarkt. Tijdens de dictatuur is het gebruikt als concentratiekamp voor politieke gevangenen. Er staat ook een kunstwerk ter nagedachtenis. Een oud-gevangene is hier van 1993 tot 2006 gaan wonen, helemaal alleen, om het stadje tegen vandalisme te beschermen. Zijn opvolger woont er nu nog steeds.

We blijven niet lang, en rijden door naar Calama. Hier stoppen we voor een late lunch en om even bij te tanken voor de laatste etappe van nog een goed uur. De weg tussen Antofagasta en Calama is geen fijne weg om te rijden. Het landschap doet niet veel moois en de weg is erg saai. Eenmaal in San Pedro rijden we de stad in om nog snel onze was af te gooien. Het plan was om dit in Antofagasta te doen, het hotel bood die service aan volgens booking, maar de prijzen waren zo belachelijk (€ 1 per onderbroek) dat we enkel genoeg hebben laten wassen om de dagen tot San Pedro te overbruggen.

Het was even een zoektocht naar de wasserette en de overgang van de enige twee toeristen naar een stad die ervan krioelt is groot. We zijn niet lang gebleven en doorgereden naar onze lodge net buiten San Pedro. Het is dezelfde locatie als waar ik 9 jaar geleden een aantal dagen heb geslapen. We zullen hier 5 nachten blijven, een fijne afsluiting van de vakantie. We installeren ons, pakken de koffers uit en gaan dan vroeg ons bed in.

De volgende dag starten we rustig op. In de loop van de ochtend rijden we naar San Pedro waar we door de straten slenteren en bij een touroperator binnenstappen om een tour naar de Tatio Geiser te reserveren. Ik kan me niet herinneren dat er 9 jaar geleden ook zo ontzettend veel kantoortjes waren, maar de hoofdstraat bestaat enkel uit kantoortjes en souvenirwinkeltjes die allemaal hetzelfde verkopen.

We eten wat in een zaak die als specialiteit de empanada heeft, het zit er aardig vol en de ober rent maar heen en weer. Ik neem een brunch menu en Ravi pakt een empanada en een bowl yoghurt met fruit. Smaakt goed! Naderhand gaan we terug naar de wasserette om onze kleren weer schoon op te halen, stoppen we onderweg terug naar de auto bij een supermarktje en rijden we San Pedro weer gauw uit. 

Die avond kookt Ravi pasta voor ons en spenderen we wat tijd buiten als de zon onder is gegaan. De eerste lading foto's van de sterren en de melkweg zijn gemaakt!

Zaterdag vertrekken we op tijd om naar de flamingo's te gaan. Origineel stond op de planning om deze dag van de flamingo's door te rijden naar de hoogvlaktes, maar als we kijken naar de opties voor de tijdsloten die nog over zijn besluiten we het een beetje om te gooien. Het is een klein uurtje rijden en we komen precies aan als de tours een beetje beginnen af te druipen. Perfecte timing! 

We worden door de goedlachse Ingrid aangemeld, krijgen een kleine introductie over het gebied en worden dan los gelaten. Het zijn een stuk minder flamingo's dan dat ik me van de vorige keer kan herinneren (toen ging ik in oktober geloof ik), maar er zijn er best een aantal die erg dichtbij het looppad staan. Daarnaast vallen me ook meer de kleine vogeltjes op die hier rondvliegen en -stappen in het water. Er leven in dit gebied drie soorten flamingo's: de Andesflamingo, de Chileense flamingo en de James flamingo. Ik geloof dat we ze allemaal gezien hebben. 

Als er weer een paar tours binnen komen druppelen vraag ik aan één van de begeleiders dat het klopt dat het niet zo veel flamingo's zijn. En dat klopt, heeft alles te maken met de leefcyclus van de beestjes die ze eten. De meesten zitten nu in de buurlanden. We blijven best een tijd hangen en genieten van de rust en stilte die er hangt.

Op de terugweg stoppen we in het stadje Toconao, hier is een vallei waarvan de toegang inclusief zat bij ons ticket voor de flamingo's. We wandelen een stukje langs het beekje wat hier stroomt en blijven even onder een grote boom zitten. Dan rijden we terug naar de lodge en spenderen we de rest van de middag met een boek, een breiwerk en een spelletje.

Die avond rijden we richting San Pedro om de zonsondergang in de Maanvallei te bekijken. Het is even zoeken naar een plekje maar het lukt. De zonsondergang is mooi, maar niet heel spectaculair. Vanuit ons huisje ziet het er mooier uit met het licht dat op de vulkaan valt. Maar als de zon achter de bergen verdwijnt en je vrij zicht hebt op de vallei, was het het helemaal waard. 

Met een colone aan auto's en busjes rijden we terug San Pedro in om snel een pizza te eten. Hier in het donker rijden is geen pretje, en in een file door San Pedro rijden ook niet. Ik was blij toen ik de auto had geparkeerd, en nóg blijer toen we weer terug in de lodge waren.

Morgen een vroege start (de wekker staat om kwart over 3!) dus vroeg naar bed.