Punta de Choros

Woensdag was het tijd om verder te gaan. De was was helaas nog niet helemaal droog, ondanks ons harde werken met de föhn in de badkamer, dus dat ging nog vochtig mee de koffer in. We vulden de achterbak met koffers, tassen en boodschappen en gingen op pad naar Punta de Choros. Een klein plaatsje aan de kust waar we hopelijk een boottochtje konden maken naar een eilandje met Humboldt Pinguïns. 

Het was een rit van een goede 1,5 uur waarvan de helft over een eindeloze weg dwars door een dor landschap. Onderweg stopten we ergens langs de weg om even om ons heen te kijken en toen kwamen er ineens twee guanaca's langsgerend. Bizar om dat ineens in het wild te zien! We reden verder, zagen nog wat guanaca's in de verte, moesten door een kudde wilde ezels heen en hebben ook nog een vosje langs de kant van de weg gezien. Nu al een succes!

Het plaatsje waar we uiteindelijke eindigen lijkt een soort spookstadje. De wegen zijn volledig van zand, er lopen overal honden los en je ziet geen mens op straat. Het lijkt een badplaatsje wat in de winter volledig uitgestorven is en pas met lekker weer tot leven komt. Onze accommodatie was ook half vergeten dat wij nog zouden komen, we hadden het ook zó vroeg gereserveerd, maar de mensen zijn heel lief. Ons onderkomen is wat minder. Het is er erg koud en vochtig en je kijkt zo tussen de kozijnen naar buiten.

Als de meneer van de accommodatie ook nog zegt dat de boten die dag niet zijn gegaan in verband met de wind, zakt de moed ons een beetje in de schoenen. Hoe groot is de kans dat ze morgen wél gaan? En hoe gaan we het in dit huisje overleven? Gelukkig is er een klein verwarmingselementje wat de ruimte verrassend goed verwarmd, en de was nog weer een stukje verder droogt. 

We gaan in het dorpje op zoek naar een plekje om te eten en lopen gelijk even langs de haven om te kijken of we misschien iets te weten komen over morgen. Maar de haven is uitgestorven en alle boten liggen op het land. Dat geeft geen goed gevoel. Ook de restaurants die open zouden zijn, blijken allemaal dicht te zijn. Hmm. Halverwege worden we opgepikt door een straathond die het zijn missie heeft gemaakt om ons door het dorp te begeleiden. Het breekt mijn hart hem buiten de poort te moeten achterlaten.

Die avond bespreken we het plan. Wat als de boot niet gaat morgen? Willen we hier überhaupt nog die tweede nacht blijven? We bellen het volgende hotel om te vragen of het mogelijk is een dag eerder te komen. Dat kan, laat morgen maar weten wat jullie willen doen. Dat is een fijn gevoel en de kans dat we morgen vertrekken is gelijk gestegen, zelfs als de boten gaan.

De volgende ochtend gaan we op tijd naar de haven. Er is wat bedrijvigheid, maar het ticketoffice is dicht. We gaan het vragen bij één van de mannetjes: het weer is beter dan gisteren en daar zal het niet aan liggen, maar ze gaan pas als er 10 mensen zijn om mee te gaan. Voor zover wij weten zijn we de enige twee toeristen in het dorp. Misschien komt er nog een tour vanuit La Serena, maar we achten de kans klein. We wachten tot kwart over 9 en als de mannetjes dan ook allemaal vertrokken zijn geven we het maar op.

We stoppen in een zaak die open is om een warme chocomel en een zelfgemaakt taartje te nemen. Het is een enorme zaak, alle tafels gedekt, maar we zijn nog steeds de enige twee mensen in het dorp. Bizar dat mevrouw ook 4 taarten heeft gemaakt. Voor wie? Als we teruglopen naar ons huisje voelt het zonder straathond bodyguard net wat minder prettig om langs de andere honden te lopen. We zien wel ook een paar katten, altijd goed!

In het huisje gaan we langzaam onze spulletjes inpakken. Als we de eigenaresse gaan vertellen dat we weggaan omdat de boten niet gaan, trekt zij ineens haar dochter uit de hoge hoed: die kan ons wel een tour geven door de omgeving. Dan hebben we in ieder geval iets gezien van dit gebied! En zo zitten we ineens achterin de auto bij Pauline en haar vriend. 

Eerst reden we naar het strand, hier is een grote poel zoet water waar veel vogels zitten. Daarna reden we naar een plek waar de woestijnvossen zitten. Ze zijn mensen gewend, want ze kwamen gelijk aanrennen toen we de auto parkeerden. Ravi zijn dag is gemaakt! Vervolgens reden we een stuk terug naar een punt waar vroeger de inheemse bevolking van het nomadenleven is overgestapt naar een meer permanente bewoning. Er was een uitkijkpost en een plek waar ze het vee hielden. Onderweg vertelde de vriend van Pauline (ik ben zijn naam vergeten!) vanalles over de omgeving, de geschiedenis en de natuur.

Ten slotte stopten we niet ver van het huis bij een schelpenstrand waar aan de zijkanten een aantal grotten waren. Deze grotten zijn door de mensen gemaakt als beschutting en goede opstapplaats voor de boten. Die informatie zou je zelf nergens kunnen vinden, dus het was erg leuk dat we deze tour kregen.

Inmiddels was de tour die 1-2 uur zou duren al een kleine 4 uur onderweg en waren we wel klaar om te gaan rijden. We namen afscheid van onze gidsen en de eigenaresse van de accommodatie en gingen op weg naar Vallenar.