Chañaral

Zondag in de loop van de ochtend vertrekken we richting Chañaral. Hier is ook een nationaal park met weer andere landschappen.

Het is een rit van een goede 3,5 uur dus we knippen hem op en nemen een lunchpauze in Bahía Inglesa. Dit is een leuk kustplaatsje met een klein strand waar Ravi nog een duik waagt in het ijskoude water. We lunchen in een tentje met uitzicht op de zee, spelen een spelletje Beverbende en vervolgen dan onze weg langs de kust omhoog.

Een goed uur later komen we aan bij onze volgende accommodatie. En wat een mooie plek hebben we uitgekozen! Het is een kleine huisje tegen de bergen op gebouwd met uitzicht over de baai. Als we het onverharde pad over rijden worden we bij het eerste huisje omsingeld door 4 honden. Helling trekken extreme, want ik wil ze natuurlijk niet aanrijden maar ze doen hard hun best. Uiteindelijk verliezen ze interesse en kunnen we doorrijden naar boven. Hier worden we verwelkomd door de alleraardigste Rodrigo. 

Die avond eten we aan de overkant van de weg bij een visrestaurant. Gelukkig hebben ze ook gewoon een stuk varkensvlees met gegrilde groente en frietjes voor mij! Ravi krijgt een schotel van de chef: een stuk zwaardvis en een stuk corvina met wat aardappeltje

De volgende dag gaan we naar het nationale park Pan de Azúcar. Er zijn op maandag geen boswachters aanwezig, dus je kunt maar 1 wandeling doen naar het uitkijkpunt. Maar je hoeft ook geen entree te betalen. We zagen online dat er ook hier boottochtjes zijn naar een nabijgelegen eilandje met een pinguïnkolonie, maar als we bij het vissershaventje aankomen krijgen we er niet een heel goed gevoel bij. En ook hier is weer het verhaal dat ze toch minstens wel 10 mensen willen hebben voordat ze de boot in het water laten.

Dus rijden we door naar het startpunt van de wandeling en lopen via een licht hellend pad naar een uitkijkpunt. Hier komen we ook twee Franse toeristen tegen en worden we uitvoerend bestudeerd door een brutaal vinkje. Het was een fijne wandeling en het landschap is hier heel anders dan in Llanos de Challe. Het is een soort duinlandschap met overal verspreid grote cactussen. Ze zien er niet heel levend uit en een groot aantal is omgevallen en uit elkaar gevallen, maar met wat regen zullen ze ongetwijfeld weer helemaal opbloeien.

We rijden de weg terug en stoppen in het naastgelegen dorpje voor wat boodschappen en een poging om geld te pinnen. Je kunt hier op de meeste plekken gewoon met de pinpas betalen, maar sommige accommodatie vragen wel om contante betaling. Ook hebben we gemerkt dat bij een bepaald pinapparaat onze bankpassen niet werken. Helemaal zonder contant geld kunnen we dus niet. Deze pinautomaat bij de supermarkt had echter heeeeeel lang nodig om te bedenken dat hij leeg was, dus morgen ergens anders maar proberen.

De volgende ochtend maakt onze gastheer een ontbijt voor ons, erg aardig en erg lekker! En als Ravi al naar boven is om in te pakken, blijf ik nog even zitten. Plots vliegt er een vogeltje tegen het raam! Licht geschrokken ga ik kijken, hij leeft nog maar zit wat verdwaasd op de stoelen onder het raam. Snel ga ik onze vriend halen (ik vergeet ter plekke het woord voor "vogel", "botsen" en "raam" dus het gaat niet heel vloeiend) die hem met een handdoek komt redden. Hij zegt dat alles goed gaat komen en als hij weer een beetje bij is gekomen vanzelf wegvliegt. Toch weer een enerverende ochtend zo.

En dan is het alweer tijd om te vertrekken. We hebben een lange rit voor de boeg, de laatste etappes naar onze eindbestemming.