De natuur roept!

De eerste actieve dag van deze vakantie deed zich op dinsdag aan. Tijd voor een wandeling!

Aan wandelroutes geen tekort, dus het was een aardige zoektocht om de "beste" uit te zoeken. Zoveel tijd heb ik immers ook niet. Uiteindelijk was ik uitgekomen op de Elidir wandeling, een lineaire route langs een aantal watervallen. Stroom opwaarts, en weer afwaarts. Het was goed een uur rijden, dus ik besloot op tijd te vertrekken.

De auto is voorzien van navigatie, dus die ging ik maar eens uitproberen. Dat is een stuk handiger dan op mijn mobiel. Deze navigatie stuurde me alleen gelijk een smalle weg met hoge heggen in, waar maar geen eind aan leek te komen. Zo een waar je vooral geen tegenliggers wilt tegenkomen, want je hebt nergens om naar uit te wijken. Gelukkig voor mij kwam niemand mij tegemoet en kon ik na wat billenknijpen de grote weg weer opdraaien. Dat doen we de volgende keer niet meer!

In Pontneddfechan was het even heen en weer rijden om een parkeerplaatsje te vinden, maar uiteindelijk zette ik hem (hoopvol) onder een boom langs de kant van de weg. Spulletjes pakken, bord met de route bekijken, nog even naar de wc en dan hop, op pad.

De route is opgesplitst in 2 delen. Vooral het eerste deel kan druk zijn, omdat deze het makkelijkste te lopen is. Op de heenweg viel het nog mee met de drukte, maar op de terugweg had ik veel tegenliggend verkeer en was het ook bij alle poeltjes goed bezet.

De wandeling zelf was heerlijk. Het is hier redelijk warm, maar zo door het bos is het prima te doen. Onderweg kwam ik een variatie van kleine en grotere watervallen tegen om aan het eind bij een groot picnicveld  uit te komen. Ik had verwacht dat het daar (rond het middaguur) erg druk zou zijn, maar het was er volledig uitgestorven. Dus ik heb, in de schaduw, bij het kabbelende water mijn broodjes opgegeten om daarna de weg terug in te zetten. Die ging beduidend sneller, niet in de laatste plaats omdat de foto's wel genomen waren.

Terug in het stadje plofte ik neer bij een restaurantje om nog een kom soep op te eten voor ik de reis terug naar Burry Port inzette.

Voor woensdag had ik me een rustigere dag voorgenomen, omdat ik op donderdag ook de hele dag op stap ben en veel in de benen zal zijn.

Ik besloot in de ochtend naar de botanische tuin te rijden. Ik moest de navigatie af en toe even negeren, en een beetje vooruit spieken, maar de rit ging goed.

De tuin ligt op een groot stuk grond, waar vandaan je ook de omgeving in kunt trekken voor een wandeling. Dat wist ik van tevoren niet, dus ik heb mij enkel aan de paden van de tuinen gehouden. Er is een gedeelte met wilde bloemen, een ommuurde tuin waarin de variaties binnen 1 plantenfamilie getoond worden en er is een overkoepelde tuin waarin planten groeien die in droge, onvriendelijke gebieden op de wereld groeien. Zoals Australië, de Canarische Eilanden en Chili.

Geen onplezierige ochtend, hoewel ik wel wilde dat ik net wat beter voorbereid was, want je kunt hier zeker de dag wel volmaken met de diverse wandelingen. Maargoed.

De planning ging door en ik reed terug naar de kust, naar Rhossili, een plaatsje op de landtong Worm's Head waar een groot zonnebloemenveld zou zijn. Al slingerend over de B-wegen vond ik mijn weg naar dit toch wel erg toeristische stadje, wat er overigens wel erg gezellig uitzag. Ik parkeerde op het gigantische veld van het Engelse Staatsbosbeheer en ging eerst maar eens een cafeetje opzoeken voor een kop thee.

En toen begon de wandeling naar het puntje van Worm's Head, tussen de paarden en schapen door, langs die karakteristieke Britse kliffen. Ik liep langs de ingang van het zonnebloemenveld en vond dat er niet al te veel geel te zien was; de wilde bloemen buiten de muren waren uitbundiger geel dan erbinnen. Dus ik besloot mijn 4 pond in mijn zak te houden en simpelweg door te lopen naar het eind. En dat blijft toch altijd een heerlijk gevoel, alsof je aan het eind van de wereld bent, waar het land simpelweg ophoudt en abrupt zee wordt.

Om de dag af te sluiten reed ik van Rhossili naar Mumbles (wat een geweldige naam voor een plaatsje!) om daar, eindelijk, eens fatsoenlijk avond te eten. In Burry Port komen ze niet verder dan fish&chips of slechte pizza en daar heb ik nou ook weer niet elke dag zin in. Maar Mumbles is toeristisch genoeg dat er langs het water een aardig rijtje aan restaurants zitten met genoeg keuze.

En zo werd het toch nog een best intensieve dag. Vooral ook door het vele autorijden, over die toch smalle en kronkelende wegen. En die grote hoeveelheid rotondes natuurlijk!

p.s. foto's uploaden kan de wifi hier niet aan, dus die komen later nog!