Toerist in eigen land - Maastricht

De provinciehoofdsteden zijn nog altijd niet op, dus gingen we net na de jaarwisseling een paar dagen naar Maastricht. Ik ben er al een aantal keer geweest, maar nog niet "officieel" voor de hoofdstedenroute.

2 januari stapten we op de trein naar het verre zuiden, wat toch altijd weer een langere zit is dan je denkt. Gelukkig verliep de reis zonder problemen en konden we bij aankomst ook gelijk al in onze hotelkamer. We lieten de zware spullen achter en wandelden richting het Vrijthof. De kerstmarkt duurde tot de 30e en ze waren al volop aan het afbreken, dus dat was jammer. Bij café Jovial aten we een stevige lunch waarna we de rest van de middag door het centrum hebben gewandeld. Het was erg druk, daar had ik me even niet op voorbereid, dus af en toe was het iets minder leuk. Maar de winkels en straatjes zijn nog altijd gezellig versierd dus dat maakte een hoop goed.

Voor het eten gingen we nog even terug naar het hotel om wat uit te rusten. We zijn allebei nog steeds erg moe van de afgelopen periode (ziekte, drukte op werk en in huis, etc) dus we doen het rustig aan. Voor die avond hadden we gereserveerd bij een tapasrestaurant. Het was een kleine zaak en een beetje uit de richting, maar we hebben er heerlijk gegeten en de prijs viel ook mee!

Op vrijdag vertrokken we richting Centre Céramique. We staken via de Hoge Brug (briljante naam) de rivier over om op Plein1992 te ontbijten. Vervolgens liepen we door richting het Bonnefanten museum. Ik was er nog nooit geweest en er waren een aantal tentoonstellingen die ik wel wilde zien. De eerste was een tentoonstelling over de zeven hoofdzonden en hoe deze in de (schilder)kunst verbeeld werden. Leuk om te zien dat bepaalde symbolen honderden jaren blijven terugkomen in uiteenlopende kunstwerken en stromingen.

Daarnaast was er een tentoonstelling die je terugbracht naar het kind-zijn. Gigantische stoelen die je weer even als peuter laten voelen en veel interactieve spelletjes. Er zat voor ons idee meer potentie in dan eruit werd gehaald, maar desalniettemin leuk gedaan. Ten slotte was er een expositie van een Poolse kunstenares die met textiel gigantische wandtapijten creëert en zo het leven van haar Roma-volk uitbeeldt.

Halverwege namen we een korte pauze voor de lunch. Of zoals dat bij ons soms gaat: wat lekkers. In dit geval moest er natuurlijk vlaai gegeten worden! Het plan was elke dag vlaai eten, maar dat ging op dag 1 al mis toen de bakker geen vlaaien had gemaakt in verband met nieuwjaarsdag. Maar gelukkig had het museumcafé wél een heerlijk stuk vlaai voor ons.

Aan het eind van ons bezoek aan het museum roetsjten we met de glijbaantjes naar beneden. Toch weer even kind zijn!

In de middag gingen we nog even terug het centrum in om een aantal zaakjes aan te doen waar we de dag ervoor geen tijd voor hebben gehad, waaronder een boekwinkel (niets gekocht, maar veel fijner dan de Dominicanen) en de winkel van de Maastrichtse koffiebrander en theepakkerij. Hier uiteraard wel geslaagd.

Terug naar het hotel om even uit te rusten en daarna naar het station want we hadden afgesproken om bij Iman en René in Schinnen te gaan eten. Het begint een traditie te worden en het is altijd fijn om even bij te kletsen.

Zaterdagochtend waren we redelijk vroeg uit de veren. We checkten uit bij het hotel, gingen om de hoek wat ontbijten en zijn daarna door het Monseigneur Nolenpark gelopen. Voorheen was er in dit park een berenkuil. De kuil is er nog steeds en wordt nu gebruikt om aandacht te vragen voor de bedreiging van diersoorten. Daarna zijn we via de woonwijken doorgelopen naar bakkerij Hermans, want er moest natuurlijk wel vlaai mee naar huis!

We kozen een halve appelvlaai en een halve abrikozenvlaai en gingen gauw op weg terug naar het hotel om de spullen op te halen. Planning was de trein van 1 uur en dat is gelukt.

Nog hoofdsteden 3 te gaan, dat moet lukken dit jaar toch?