Huiswaarts!

Op dinsdag begon onze reis terug naar Nederland. De eerste etappe was van San Pedro terug naar Santiago.

We vertrokken vroeg om eerst naar het vliegveld in Calama te rijden en daar ook de auto weer in te leveren. Dat was even een puzzel want het autoverhuurbedrijf had geen kantoortje op het vliegveld zelf, maar in een hotel in het centrum van de stad. Tot zo ver de drop-off op het vliegveld... Maargoed, we zijn keurig weer teruggebracht en konden eerst nog een ontbijtje eten voor we gingen inchecken.

Dat ging allemaal vrij gesmeerd en dus hadden we tijd genoeg om door de souvenirwinkeltjes op het vliegveld te struinen en op de valreep toch nog wat souvenirs én ansichtkaarten te kopen. Die schrijven en versturen we maar vanuit Nederland. 

En toen vlogen we in 2 uur terug over het gebied waar we de afgelopen 2 weken doorheen zijn gereden. Bizar eigenlijk. Wat wél grappig was, was om het landschap te zien waar we ongeveer waren: ik herkende Vallenar en Punta de Choros. Ook bijzonder is om aan de ene kant uit het raam de kust te zien en aan de andere kant de witte toppen van de Andes. Een herinnering dat Chili inderdaad zó smal is.

In Santiago hadden we een hotel vlakbij het vliegveld geboekt, iets luxer zodat we goed konden slapen. Heerlijk grote bedden en een douche die snel warm was. Wat wil een mens nog meer! 

Die avond konden we niet écht uitrusten, want we hadden op de valreep nog een afspraak om op visite te gaan bij mijn Chileense familie. Ik had moeder voor de vakantie een berichtje gestuurd, maar daar had ze niet op gereageerd dus ik had het gelaten. Maar toen ik een paar foto's op instagram plaatste ging de tamtam van de broers en zussen lopen. En zo stapten we in een taxi die ons als een dolleman naar de andere kant van Santiago reed (serieus: we waren ons leven niet zeker bij deze chauffeur, wat een idioot!). 

We hebben een paar uur bijgekletst met vader, moeder en uiteindelijk ook nog even met mijn oudste broer. De jongste is in de tussentijd de stad uit verhuisd, dus die kon niet langskomen en mijn zus had een meeting tot 7 uur. Het was fijn om weer even terug te zijn en een dikke knuffel van ze allemaal te krijgen, fijn om te merken dat ze het leuk vonden dat ik weer langskwam. Maar het was ook erg intensief, niet in de laatste plaats omdat ik ook nog veel aan het vertalen was voor Ravi. 

Pato regelde tenslotte een Uber voor ons die ons (een stuk veiliger, én goedkoper) terugbracht bij het hotel waar ik binnen een paar minuten diep in slaap was gezonken.

De volgende dag ging de wekker, voor de laatste keer, vroeg. We ontbeten nog kort in het hotel en gingen toen naar beneden om op de shuttle te wachten. Op weg naar huis.

Het was een lange reis naar huis, met heel weinig slaap onderweg en een heel rare en chaotische overstap in Parijs. Ik snap helemaal niks van dat vliegveld! Maar we hadden alle tijd gelukkig en hoefden niet te haasten.

En zo kwamen we een volle dag later weer aan in Amsterdam. De koffers waren er gelukkig vrij snel en er stond een trein klaar die ons terug naar Dordrecht reed. Fijn om weer thuis te zijn. En nu goed bijslapen.